Ze zijn alweer 1 jaar oud,de pups van Pien.
Heb leuke foto’s gekregen van het bazinnetje Roelien, van Buck Junior

Bedankt Roelien…..

Buck junior lijkt heel veel op zijn papa…

alweer 9 maanden…wat gaat het hard hè……

Vandaag was de grote dag.
Ik stap over op andere voeding voor de teckels.
Ze gaan volledig natuurlijk voedsel eten,rauw vlees.
Het is even wennen,voor ons allemaal,want ik heb nu een vriezer vol met dooie kuikens en kwartels enz.
Maar de honden vinden het heerlijk.
het is wel even een geweeg en gemeet,maar….dan heb je wel blije honden….

Geduldig wachten tot het vlees verdeeld is….

het is een hele klus……maar……er wordt geduldig gewacht….

misschien helpt het wel als ik heeeeeel mooi ga zitten????

maar…dan is het eindelijk zover…..ons eerste kuikentje…..

eigenlijk ben ik een wolf……

De pups zijn inmiddels alweer een half jaar oud.
Deze foto’s kreeg ik van Roelien,uit het fotoalbum van een teckelpup:

Windkracht 10:

Amstel:

Buckler:

Fanta:

Piñacolada(Pien):

De Jongens:

De Meiden:

Samen:

Afgelopen week zijn Max en ik bij onze dierenarts geweest. Vantevoren had ik wat punten op een briefje gezet die aandacht vroegen:
niezen, krabben aan oren, ontwormen, scheef uitgroeiende tand en Max z’n eetprobleem, omdat hij ons elke keer ongerust maakt of hij wel genoeg en met smaak eet.
Als je bij onze fantastische dierenkliniek binnenkomt, en ik ben al jaren bijzonder tevreden over hun en zeker mijn vaste dierenarts, wordt je geacht eerst het betreffende dier te wegen. Dat is altijd de eerste handeling waar natuurlijk veel van afgeleid kan worden.
Zo ook Max neergezet op de weegschaal maar die was dus beslist niet van plan op die plaat te blijven zitten.
Ik ruk dus een eetgevalletje uit een bakje vanaf de balie en dacht nog heel even heel naïef, want we probeerden Max aan Frolic te krijgen omdat dat redelijk zachte brokken zijn, dat het wel zo’n Frolicbrokje leek.
Wel, Max begon deze traktatie met ongelooflijk veel smaak te eten en zo gaf hij ons de kans om te aanschouwen dat hij inmiddels uitgegroeid was tot een 6-kilo monstertje.
Na enthousiast allerlei honden en katten te hebben begroet, alsmede het personeel wat daar rondbanjert, konden wij de spreek/onderzoekskamer in.
Het eetprobleem was als laatste punt genoteerd maar ik vraag gelijk als eerste: wat is dat voor lekkers wat jullie op de balie hebben staan? Zegt Baljet: Frolic! Ik denk gelijk: oeps, worden wij hier even zwaar belazerd door ons lieve hondje!!!!
Dus ik spreek deze oeps uit tegen de dierenarts en hij verklaart gelijk dat hij het fantastisch vindt dat hij Jan en mij zo ongelooflijk vaak heerlijk buiten zien schuiven met onze Max. Gelijk daarop vraagt hij of ik misschien Max te licht van gewicht vind.
Welnee is mijn antwoord: 6 kilo is beslist niet te licht maar voor de afmeting van Max ook nog niet te zwaar.
Ik ga nu even een meetlat pakken om ons schatje in centimeters neer te zetten: even geduld dus.
Zo, ik ben weer terug; het had wat voeten in aarde want meten is dus ook niet wat Max wil: het kan enkele centimeters schelen want denk nou niet dat hij stil bleef zitten maar Jan en ik zijn het erover eens dat tussen neus en uiteinde staart ongeveer 75 centimeter lag.
Op mijn antwoord dat ik Max zeker niet te licht vond haalde de dierenarts opgelucht adem. Je begrijpt af en toe niet dat mensen hun huisdieren met anorexia-ogen ziet.
Maar Max werd helemaal nagekeken, betast, beknepen en alles wat een dierenarts doet om te constateren of hij met een gezonde hond heeft te maken.
"Ik heb het idee dat jullie hem een beetje verwennen", was zijn antwoord op het eetprobleem van Max waarop gelijk volgde: "Ik weet wel zeker dat jullie hem verwennen". Gelijk ben ik gecapituleerd en wist ook eigenlijk al gelijk dat we strenger moesten zijn in wat Max te eten krijgt. Hij was al lekker bezig ons op te voeden in plaats van andersom.
Nou, tegenwoordig is het Frolic wat de klok slaat en tussendoor leuke maar kleine hapjes. Hopelijk hebben we het eten nu een beetje onder controle; ik hou jullie op de hoogte.
Wat betreft het niezen was er inderdaad sprake van een licht geïrriteerd slijmvlies in de neus. Pollen,pollen en nogmaals pollen waar Max mee te maken heeft. Hele grote kans dat hij daar gewoon over heen groeit. Het krabben aan zijn oren was daar eigenlijk ook  daar naar te herleiden.
En dan die scheef uitgroeiende tand: het is voorlopig de enige en we hebben besloten het even op z’n beloop te laten. Nog geen beugeltje. Als Max er last van krijgt gaan we pas ingrijpen met wat voor Max het prettigst is. Tentoonstellingen hoeft hij niet af te lopen en Jan en ik vinden zo wie zo al dat wij de mooiste en leukste hond van Nederland hebben EN dat vinden ze ook nog steeds bij ons in de straat.
Hopelijk lees ik wat meer nieuws over Max z’n broer en zusjes. Het is toch familie van elkaar! Zouden we wel leuk vinden.
Wel, tot de volgende update over Max verblijft met hartelijke groeten, Renée, Jan, Boy-Poes die inmiddels geleerd heeft hoe hij Max van zich af kan slaan, en natuurlijk kort maar krachtig MAX!!!

Beste Linda,

Hoe het gaat, vraag je. Nou, het gaat fantastisch met Max. Veel problemen gehad met wat meneer wilde eten: zoals het een echte manipulerende hond betaamd bijna niets dus. Een kapitaal gestoken in wat wij dachten dat hij wel lekker zou vinden.
Echt gezond puppie-voer in blik: neen! Dan maar in zakjes: neen! Wat dacht je van opgewarmde rodi-schijven: neen! Dan misschien lekkere stinkende pens. Nou je begrijpt het al: alles werd met smaak gegeten wat we probeerden en elke keer renden we enthousiast naar de dierenzaak om er wat voorraad van aan te leggen, het verbaast me nog dat deze dierenzaak er niet toe gekomen is om aandelen te verkopen, maar wat wij steeds niet doorhadden was dat Max al deze speciale maaltijden als éénmalig lekker beschouwde.
Wel, wij zijn er aardig ingetuind tot we doorhadden dat wat onze kat voorgeschoteld kreeg Max wel een aardig alternatief leek.
Het dagelijks menu bestaat uit, het mag wat kosten, mager rundvlees, gemengde groenten, aardappel of een bruine boterham, aangevuld met wat gisto-cal voor zijn broodnodige andere voedingstoffen.
Eindelijk begint hij nu ook de puppie-brokjes te eten maar wel zonder weken in water want ik ben tenslotte een grote Max. Het zij zo! Hij kan manipuleren maar we hebben het ook geleerd.

Al ongeveer een maandje nu plast hij met z’n poot omhoog. Dat is wel behoorlijk vroeg maar het is zijn eigen idee geweest. Ik kan je verzekeren dat het hier van huis uit niet is voorgedaan. Noch door Jan, noch door de kat. Helemaal zelf ontdekt.
En elke verandering in Max z’n doen en laten gaat hier als een lopend vuurtje door de straat. Zijn wij trots, dan is de hele straat trots.
Wanneer we weer heel wat te stellen hebben met het gedrag van Max deelt de buurt onze emoties.
Tot Max in ons leven kwam dacht ik dat ADHD alleen bij mensen voorkwam. Nou, niet dus.

Maar nog steeds genieten we van elkaar. Het is een pracht beestje, oftewel een kerel in zakformaat, en ik wil hem echt niet missen.
Hij leert dingen heel snel, soms zelfs sneller als dat wij hem toedichten in zijn kunnen.
Het ene moment een schatje, het andere moment een ondeugd maar altijd enthousiast sinds hij het bovenstaande dieët tot zich neemt.

Waar hij nog wel mee moet leren omgaan zijn mijn onregelmatige diensten. In zijn speelsheid gunt hij zich niet altijd de rust die hij zou moeten nemen. Max is van mening dat als vrouwtje ‘s nachts uitgeput van haar werk komt, dat die vermoeidheid met uitgebreid spelen wel overgaat. Dus dan is de volgende dag de helft van het gezin enigszins geïrriteerd door het slaaptekort. Maar dat zal heus wel op zekere dag tot z’n koppie doordringen dat de nacht ook beter gebruikt kan worden om te pitten.

Het is wekenlang zo makkelijk geweest met de deur uitgaan om te plassen, enzovoorts. De eerste weken met elkaar regende het behoorlijk en daar baalde hij van. Na de droogte regent het weer met regelmaat en wederom baalt Max.
Allemaal leuk en aardig dat geplas met een poot omhoog. Heb ik net geleerd om overal mijn signaal achter te laten en daar mijn tijd voor te nemen maar nu met die regen moet ik een manier vinden om daar een snelle oplossing voor te vinden voordat ik tot op mijn huid zeiknat ben. Tja, dat is het lot van het reu-zijn.

Linda, ik hoop dat ik je zo weer een beetje op de hoogte heb gebracht. Toevallig had ik gisteren weer wat foto’s afgehaald om naar je toe te sturen dus die komen apart. Doe ik gelijk morgen op de bus. Misschien lukt het me de volgende keer om ze met de mail door te sturen maar ik ben nog niet helemaal digibeet-af. Dat moet ik nog leren.
Ik ben benieuwd hoe het met de andere honden gaat. Dat zie ik wel op Piens web-log.

Groeten en een poot van Max ( nee, niet de poot die ik omhoog doe )

Renée Dieperink

Ook van miena bericht én foto’s gekregen: